21. aug, 2022

Vreemd

Bezweet en moe stapte vrouw van haar fiets. Ze had die ochtend in haar moestuin gewerkt en was nu toe aan een douche en eten.
Terwijl ze de fiets met haar kar, die volgeladen was met restanten van haar tuin, de kelder in reed ging de bel. "O, gauw gauw de fiets wegzetten", dacht ze en haastte zich naar de voordeur. "Pakket voor vrouw?" vroeg ze. De postbode knikte met een verhit gezicht en overhandigde haar het grote zware pakket.

Nadat ze haar fiets had opgeborgen en het tuinafval in de container had gedaan liep ze naar boven. “Mijn god wat is het warm” mompelde ze terwijl ze het pakket en haar rugzak met tuingereedschap de trap op zeulde. Het is de hoogste tijd dat we regen krijgen.”

In het kleine halletje werd ze begroet door Beltain die haar met een krul in de staart en een “prr” begroete. Het grote pakket zette ze achteloos tegen het bankje. Nu kwam ook Mabon met slaperige ogen en zich uitrekkend op haar af. “Hey meisje” zei vrouw en begroete haar poezenbeest met een aai over haar kop zo had de poezendame het graag. “Hallo kleine tijger” ze tilde de kleine rode kater op en gaf hem een dikke knuffel. Zo had hij het graag.

Vrouw had het pakket al vergeten, hongerig als ze was. Gauw een douche en dan eten. Beltain had het echter wel in de smiezen….en ze vond het helemaal niets. Schichtig liep ze heen en weer oortjes naar achter snuivend en kort bij de grond

“Bel wat is er” Bon keek haar verbaast aan. “Daar!” fluisterde Bel met grote ogen. “Wat daar?", vroeg Bonneke verbaast. "Daar dat ding….ik ken het niet en het stinkt.” siste Bel “ Ooo, dat is niets”, antwoorde Bonneke vrolijk. “Vrouw heeft het meegebracht dus dan is het goed”

Bel staarde van een afstand, staart omlaag en buik kort bij de grond, naar “het ding”…Daarna draaide ze zich om schoot, nog steeds laag bij de grond en staart omlaag ze zitkamer in en verborg zich achter het dikke velouren gordijn, een verbaasde Bon achter latend.

Toen er geluid uit de keuken kwam en de koelkast open ging kwam ze echter achter het gordijn vandaan. Ze schoot om de hoek de hal en rende zo snel mogelijk langs het vreemde onbekende ding.
“Gelukt” piepte ze ademloos toen ze naast Bon in de keuken stond. ”Doe niet zo mal, je bent een angsthaas. Dat ding doet niets en staat daar gewoon”

Vrouw die inmiddels de bakjes had gevuld draaide zich om. Het viel haar meteen op dat Bel niet zichzelf was. “Hey meisje wat is er aan de hand” en ze onderdrukte het gevoel om haar te aaien. Als Bel in deze bui was wilde ze niet aangehaald worden wist ze. Even opletten want haar lichaamstaal gaf aan dat er iets niet in orde was. Toch at ze haar eten.

Nadat het poezenvolk het eten had zette vrouw zich in de huiskamer met haar lunch, net nog op tijd om te zien dat Beltain bang en schichtig van de keuken naar de slaapkamer rende.

"Ok! Dat is duidelijk. Wat is er aan de hand?", dacht ze terwijl ze opstond. In de hal zag ze het grote pak staan en er hing een doordringende geur van plastic. Ze had het wel geroken maar er verder geen aandacht aan besteed. “Bel? Belleke, waar ben je?” riep ze naar haar meisje, maar Bel was niet te zien, niet op het bed, niet onder het bed. Behoedzaam en kalm liep ze langs het bed. “Bel? Kom dan.” Rustig liep ze naar het velouren gordijn. Ja hoor daar zat ze, vrouw zag het duidelijk aan de onnatuurlijke bobbel. Bel krop altijd achter een gordijn als ze ergens bang voor was. “Hey meisje waarom ben je bang?” sprak ze rustig en kalm terwijl ze het gordijn een beetje opzij trok. “Hey meisje…?” Twee grote poezenogen keken haar vragend en angstig aan. Razendsnel dacht vrouw na en in gedachten vielen de puzzelstukjes in elkaar. Het pak in de hal!

Ondertussen had ook Bon zich bij hen gevoegd. “Toe Bel, het is niet eng. Het kom wel goed. Kom dan gaan we spelen” zei Bon en vrouw keek toe hoe Bon Bel kalmeerde door haar kopjes te geven. Eventjes ontspande ze zich maar de uitnodiging tot spelen was echt een brug te ver.

Het was een risico wist vrouw maar toch pakte ze Bel heel voorzichtig op en liep, op de voet gevolgd door Bon, richting slaapkamerdeur. Toen ze de hal binnenstapte voelde ze hoe het poezenmeisje verstijfde. “Hebbes” dacht vrouw toen ze zag hoe Bel naar het grote pakket dat tegen het bankje stond keek. "Ach meisje dat is niks", zei ze terwijl ze Bel op de grond zette. Bel staarde naar het pakket heel haar lichaamstaal zei Oppassen! Vreemd! Onbekend!

Ze snoof de geur op probeerde een inschatting te maken. “Ik weet het niet Bon, het is vreemd.” fluisterde Bel. Weet ik Bel maar vreemd is niet eng, vreemd is..., nou ja gewoon vreemd. Toe nou Bel”, en Bonneke gaf haar ter geruststelling nog drie kopjes. “Nee!” zei Bel draaide zich om vluchtte de hal uit en kroop weer achter het gordijn.

“Zo is het wel genoeg geweest.” sprak vrouw die inmiddels een schaar had gepakt en het plastic open knipte. “Weg ermee” en ze gooide het plastic buiten de deur en de inhoud, een groot pak moltonstof legde ze op het bed.
“Kom eens kijken Bel” voorzichtig pakte ze Bel achter het gordijn vandaan. “Kom maar mee meisje”, en behoedzaam liep ze naar de voordeur en opende die. “Kijk eens Bel daar is het” en met een vrijehand pakte ze de verpakking. Bel snoof en snoof. “Mew?” piepte ze een keek vrouw aan. “Ja, dat is alles” zei vrouw die zich omdraaide en de deur sloot. “En nu is het weg” zei ze glimlachend terwijl ze Bel op de grond zette. Vragend en verrast keek Bel Bonneke en vrouw aan. “Prr?” en Bon gaf haar nog een paar kopjes. “Ja het vreemde ding is weg Bel” fluisterde hij.

En buiten begon het zachtjes te regenen.
 


©